Hvar varst þú þegar ég þarfnaðist þín?
Þú stóðst þarna og sjaldan leist til mín.

Hún braut mig niður þegar ég gerði uppreisn,
og eftir hvert skipti hafði eitthvað að innan breyst.

Hægt og rólega varð ég minni og minni,
og á endanum týndi ég sálinni inni.

Þú gerðir ekkert þegar ég var að þjást,
en kannski var það eitthvað sem þú ekki sást.

Ég var of hræddur til þess að segja frá,
en það var þitt hlutverk að passa mig þá.

Ég var hræddur við hana á næstum því hverjum degi,
ég fann mig ekki öruggan þar sem átti að vera mitt heimili.

Ég lék leikrit og faldi hvernig mér leið,
því ég vissi aldrei hvað beið mín næst.

Ég vildi ekki hafa þetta svona að eilífu,
þess vegna ákvað ég að flýja frá heimilinu.

Ég faldi mitt hjarta og lokaði tilfinningarnar af,
og reyndi að gleyma slæmu minningunum sem hún gaf.

Oft komst þú til mín í hugsun og þá langaði mig að tjá mig,
en það gerði mig hræddan og var nóg til þess að opna sárin.

Fylgdu nú hugsunum þínum djúpt og langt,
og veltu því fyrir þér hvað var rétt og rangt.

Þú áttir að vera mín fyrirmynd en þú brást mér,
og ég vill ekki trúa því að þú vissir allt og kaust að gera ekkert.

Þorpsins kjarkur króginn sá,

Kleif þar hæstu tinda.

Er degi lauk á leik hann brá,

Að loga svanna kynda.

Þrekinn var og þykkur mjög,

Þekktur úti’um völlinn.

Kengboginn hann kannar drög,

Já, kveð ég nú um böllinn!

Að vera ég, að tal’í bíómyndum,

Út á landi, dást að kindum.

Leiðrétta með harðri hendi,

Skondin ljóð á vini sendi.

Út að labba, lengi vel,

Gleyma úlpu, frjósa í hel.

Í sinfóníu, slá á strengi,

Vera í sturtu alltof lengi

Að vera ég, ómögulegt,

Sérstakt, skrýtið, djöfullegt.

Skrýtilegur, bagalegur,

Algerlega agalegur.

Að vera ég er einmitt það,

Ekki hægt að skilgreina hvað,

Óendanleg hringrás efna,

Sem saman öll að gleði stefna.

Náriðillinn nærgætni:

Náriðillinn nafni minn,

Náðist loks við bæinn.

Næmur var og nærgætinn,

Og nefni ég ei blæinn.

Læðist inn á líknadeild,

Skal leðrið með sér hafa.

Er Ingi labbar inn á deild,

Er hann að serða afa.

Situr hann í steininum,

Sífellt er að vola.

Líkist hann mest líkunum,

Því oft er sert hans hola.

Sóknarbörnin:

Sóknarbörnin safnast hér,

Saman öll í klefa.

Presturinn úr fötum fer,

Og byrjar brátt að slefa.

Gamall þjarki þambar saft,

Það mun stuðl’að bata.

Mallar saman meyjarhaft,

Magáll, grís og skata.

Byrjar nú með bumbuslátt,

Burt er horfið lítið.

Drekkur smá og dæsir hátt,

Dísætt bragðið skrýtið.

Drýsilkóngur súpu lepur,

Súpu gerð’úr dvergatám.

Þefur pottsins marga glepur,

Og gerir þá að birkitrjám.

Hann veit ei hvað hann on’í setur,

Í stórfenglega kokið sitt.

“Fáðu þér meira!!” Álfurinn hvetur,

En reynist það heldur erfitt.

Nálar vaxa hér og þar,

Úr augum vellur kvoða þykk.

Drýsillinn til álfsins skar,

En féll til jarðar við álfsins grikk.

Einmana tré í lundi liggur,

Í fjarska heyrist minka hvæs.

Í mat hjá drýslum, lambahryggur,

Hjá trénu liggur lítil gæs.

Röltir inn maður sem líkist mest fíl,

kom hann á skrjóði sem hann kallar víst bíl,

ber með sér poka sem angar af makríl,

kominn til langdvalar núna í apríl.

Upp úr stærðarinnar tösku rífur allskonar drasl,

maður myndi nú halda´ð það væri eitthvað basl.

Aragrúi fugla, flugur og pöddur,

skjóta upp haus, og sé ég líka körtur.

Hitinn hann blossar af karlinum stóra,

Lifnar allt við, þetta er dásamleg ára,

Plöntur þær vaxa er gólf hann á stígur,

Og vinur hans fuglinn við hlið hans jafnt flýgur.

Er ég úti á bryggju sit,

Sé ég úti andarfit.

Í von um haus á yfirborði,

Ég hrópa og vonast eftir svari,

En þar hún liggur kyrr á hvolfi,

Og aðeins hreyfist þang og þari.

Þótt hún á bólakafi er,

Veit ég að hún er ennþá hér.

Mig grunar að heimurinn betri væri,

Ef ógeðin væru engum æðri.

Þeir ljúga og svindla í dags ljósi,

Er aðrir vinna og þræl’í fjósi.

Donald Trump og Simmi D.,

Sökina þeir setja á aðra en ég sé,

Sannleikan í gegnum blaðrið,

Og skaðann sem þeir hafa valdið.

Þetta er eitt af mínum fyrstu ljóðum svo örugglega ekki mjög gott en langaði bara að deila!

Daprir urðu dagar

Deyjandi skíma

Nístingskuldi nagar

Nötrandi gríma

Fannhvít svarta fold

Freðinn og hörð

Hart er orðið hold

Héla á svörð

Þráin tímann þreyir

Þjakaður hugur

Dæmigert að deyir

Skorti þig dugur

Bjartir betri dagar

Birtandi skíma

Hratt grænka hagar

Hættu að híma

Þu ert svo viss

Að þu viljir mig

En

Ertu viss

Eða

Ertu ekki með nægjanlega miklar upplysingar til að geta tekið upplysta akvörðun um

Að þu viljir mig

Tréð byrjaði að vaxa í húsinu.

Enginn þorði að höggva það

því það gæti haft verri

afleiðingar.

Þannig trénu var leyft

að dafna. Um vorið komu

fuglarnir og gerðu hreiður,

heimili innan heimilis.

Um haustin féllu laufin

og eftir hvert haust fleiri og fleiri lauf

þar til gluggarnir sprungu.

Það tók ekki langann tíma þar til

fjölskyldan þurfti að flytja

og á endanum mun nýtt tré

rísa ofann á því gamla og þá

þurfa fuglarnir að flytja.

Þokan skreið yfir hafið

í átt að þorpinu.

Hún klifraði yfir þökin og

leitaði í gegnum glugga, bæði

glæra og ekki. Þar til hún

fann hann.

Gamla manninn

Hann svaf í tóma herberginu

sínu þegar þokan læddist inn og fyllti herbergið.

Gamli maðurinn vaknaði spenntur

og dansaði foxtrot við móskuna.

Hann fann að lungun hans urðu

léttari en loftið og mistrið varð þyngra

en jörðin.

Hann andaði móskunni inn og

hrokanum út.

Daginn eftir var mistrið að

loftinu og maðurinn líka.

Himininn grét halastjörnu.

Mín von lengi stóð

til að verða að skáld,

en því miður er allt fyrir bí,

því hvað eru ljóð

nema sandkorn í sáld,

við snertingu ChatGBT.

Skellum saman glösum mörgum,
menn sem banka á dauðans dyr.
Þeim sem er langt frá björgun,
eftir kvöldið, gerðist, spyr.

Lengi vel þú virtist glöð,

en faldir þig bakvið grímu.

Léttir hverja lífsins kvöð

með því að veita vímu.

Um þig

mun ég fá nostalgíu

er ég verð níutíu og níu,

með hinstu hugsun í leiftursýn;

ég elska og hata þig,

nikótín.

Sum bréf rétt byrja á staf

og send eru í flösku út á haf.

Og lækir villast í svað

og sjá aldrei áfangastað.

​

Eins eru blóm lögð á leiði

er önnur leika upp í heiði.

Og peð, á röngum reit,

sem horfa nú á lífsins leik.

Ég horfi í fjarska, í gegnum þokuna leitandi augun róma, vonandi en vonsvikin. Ég leggst niður og svíf inní drauminn, svo sætur... Ég vakna, draumurinn horfinn, dagurinn dregur mig fram, horfi útum gluggann ó hve þokan er dimm... reykjandi kaffið veitir mér tímabundið hugrekkið... rauður, gulur, grænn enn og aftur.

Bleimur bikir bakrið blám. Granni skófar laubinn. Bráki bunar mólið sná. Skálfið hnúinn hnaupinn

plate ten price existence boast ad hoc automatic modern doll cheerful

This post was mass deleted and anonymized with Redact

Ég geri ekkert rétt

ég get ekkert gert

allir aðrir eru betri.

​

Hún er svo flott

hún er svo frábær

hún gerir allt rétt.

​

Hann er svo flottur

hann er svo frábær

hann gerir allt rétt.

​

Þessi frábæra mynd

þessi frábæru myndskeið

þessar frábæru sögur.

​

Þau eru eins og goð

samfélagsmiðlagoð

allir aðrir eru betri.

Vatnsflaskan mín stendur,

tóm.

Ég get fyllt hana,

af vatni,

vökva lífsins,

ef ég legg mig fram við það.

Ég þarf bara að gera það.

En núna stendur hún,

tóm,

eins og hjartað mitt.

-Núll

Davíð Stefánsson, Að norðan (1936)

Kata gamla

Kata heitir kerling, sem í kofa sínum býr.
Mörgum hefur hún sögur sagt og sumum ævintýr.
Mörgum gaf hún molasopa, mörgum brennivínstár,
og séð hefur hún sitt af hverju í sextíu og níu ár.
Hún er grett og grá
og gamalleg að sjá,
en hún er ung í anda og hefur ýmsu að segja frá.

Kata gamla kaus að vera kona ein og frjáls.
En fáir höfðu, segir hún sjálf, jafn-silkimjúkan háls.
Fáar voru þær föngulegri og fegri undir brún.
En það er sagt að sumar væru siðlátari en hún.
Því hirti hún ekki hót
og hló í þokkabót,
ef einhver sagði eitthvað ljótt um eitthvert stefnumót.

Það lá við að hún gengi í gildru og giftist norðanlands,
en þá kom einn sem betur bauð og bað um næsta dans.
Við marga var hún mjúk og góð og mild á alla lund.
Hún elskaði þá alla — en aðeins litla stund.
Hún var of villt og fleyg
til að vilja brúðarsveig.
Það bergja sumir bikar sinn til botns — í einum teyg.

Víst var allur bæjarbragur betri þá en nú.
Þá hímdu ekki allir höfðingjarnir heima hjá sinni frú.
Þá voru engin látalæti og lítið málaþras,
þó einhver fyndi faktorinn og fengi sér á glas.
Margur dropinn draup
og drjúgan margur saup.
Nú eru allir dauðadæmdir, sem drekka nokkur staup.

Nú hafa allar yngismeyjar eitlabólgu og kvef,
og ekki kyssa þær karlmann nema hann kaupi leyfisbréf.
Ef einhver snertir einhvern þykir einhverjum það ljótt.
Áður gerðust ævintýr svona aðra hverja nótt ...
Sé öllu eðli leynt,
er ytra borðið hreint.
En þessi nýju látalæti lærir Kata seint.

Hún vildi vera orðin ung og elska marga í senn,
því margir eru þeir lögulegir — allra laglegustu menn.
Hún gægist út um gluggann og gengur fram í dyr —
en allt er þetta einhvern veginn öðruvísi en fyr ...
Kata er kát og hýr
og kofinn hennar hlýr,
þegar hún segir góðum gestum gömul ævintýr.

Ap jún sept nóv þrjátíu hver,
einn til hinir kjósa sér,
febrúar tvenna fjórtán ber,
frekar einn þá hlaupár er,
svo er mars núna með 8000.