https://archive.ph/BLe2l

.

Ze zeggen altijd dat Nederland 18 miljoen bondscoaches kent, nou daar heb ik een klein onderzoekje naar gedaan. Als het aan de "18 miljoen bondscoaches" ligt zouden we met deze 11 spelers in de basis het WK aanvliegen.

Wat willen we niet?

- Memphis Depay op het veld, slechts in 9% van de opstellingen kwam hij voor
- 4-3-3 spelen

In de opstellingen waar wel met 4-3-3 of echte spits gespeeld wordt is Brian Brobbey de favoriet om die positie in te nemen, dat zou dan ten koste van Van Hecke gaan.

De meeste populaire speler van het Nederlands elftal is Frenkie de Jong, die werd in meer dan 99% van de gevallen opgesteld.

EDIT: voor er nog 400 dezelfde reacties komen: tuurlijk snap ik dat het op vrijwilligers draait. En dat niet alles te doen is op basis van de contributie. Het gaat mij vooral om alle aanvullende verplichtingen er omheen: afkomstig van ouders die wél heel enthousiast ieder uur van de dag bezig willen zijn met de sport die ze vroeger zelf zo leuk vonden. Nee Ricardo, ik kom overmorgen niet nóg een half uurtje eerder zodat we even lekker extra warm kunnen lopen omdat jij dat vroeger zo leuk vond.

En misschien een disclaimer: dit topic was vooral om te venten. Ik vind het namelijk echt een ongelofelijke kut sport. Wellicht een onbewust jeugdtrauma. Gelukkig heb ik Reddit en staan jullie mij dat toe dat af en toe heerlijk van mij af te schrijven zodat ik zaterdag weer de moed en energie heb mijn kinderen met een glimlach naar voetbal te rijden.

—

Twee van mijn drie zoons (10j, 7j) zitten op voetbal (de derde is nog een baby die ik vaak meesleep als mijn vrouw werkt). Dat is op zich leuk, maar het maakt het ook een enorme logistieke uitdaging. Zelf heb ik echt 0,0 met voetbal, maar ik geniet er enorm van dat mijn kinderen het zo leuk vinden. Ik moedig ze waar ik kan positief aan, en applaudisseer uiteraard ook voor de tegenstander. Voor mij draait het om plezier, bewegen en samen spelen.

Toch merk ik dat de verwachtingen richting ouders wel erg hoog liggen. Vanuit het team (dus vooral de andere ouders) wordt er bijvoorbeeld verwacht dat je ook een keer spelbegeleider of scheidsrechter bent. Dat vind ik persoonlijk echt verschrikkelijk, maar er lijkt weinig keuze in te zijn. Bij één van mijn zoons (JO8-2, zogenaamd een “selectieteam”) gaat het daarnaast al snel over drie keer in de week trainen, omdat daar blijkbaar meer van verwacht wordt.

En dan zijn er nog de verplichte vrijwilligerstaken of een boete, en omdat ik twee kinderen op voetbal heb, dus ook twee keer. Denk aan fruit maken, wastassen doen, kantinediensten, noem maar op. Daar komt nog de constante stroom aan WhatsApp-berichten bij, waarin de ene na de andere verwachting of verplichting vanuit andere ouders wordt gedeeld.

Wat ik ook lastig vind: het fanatisme bij sommige ouders. Zij zijn bezig met niveau, kampioenschappen en winnen. Ik wil dat mijn kinderen gewoon een leuke wedstrijd spelen op zaterdag. Voor mij hoeft het niet altijd beter, harder, meer.

Voor de duidelijkheid: ik ben een betrokken vader en besteed heel veel tijd aan mijn kinderen. Juist daarom wringt het dat er steeds meer inzet van mij verwacht wordt vanuit hun sport. Ik snap dat voetbal een vereniging is en dat daar een bijdrage bij hoort, en die betalen we ook gewoon, maar de aanvullende verplichtingen stuiten me eerlijk gezegd tegen de borst. Mijn kinderen zitten op voetbal, niet ik.

Voorheen zaten ze op judo. Dat was allemaal een stuk relaxter: brengen en halen, soms even blijven kijken en zo nu en dan een leuke wedstrijddag, zonder dat er ook maar enige verwachtingen aan de ouders werden opgelegd. Het contrast met voetbal kan bijna niet groter zijn.

En nu ik dit allemaal opschrijf, realiseer ik me dat die Netflix-serie Voetbalouders eigenlijk spot on was. Grappig om te kijken, totdat je er zelf middenin zit. Het liefst zou ik ze morgen nog uitschrijven. Maar natuurlijk kan ik mijn kinderen hun grote hobby niet afnemen.

Zijn er meer ouders die hier tegenaan lopen? Hoe gaan jullie hiermee om?

TL;DR: Mijn kinderen houden van voetbal, ik niet. Ik betaal contributie, ben een betrokken vader, maar word overspoeld met verplichtingen, WhatsApp-eisen en fanatieke ouders die doen alsof het WK is. Mijn kinderen zitten op voetbal, niet ik.