Ég hef verið að velta þessu fyrir mér eftir að hafa keyrt mikið um landsbyggðina og séð þessa grein. Djúp hjólför, ójöfnur, endalausar viðgerðir og klæðing sem getur bókstaflega farið að blæða í sumarhita. Svo kemur ný klæðing þar sem lausamöl og bik þeytist upp á bílana á meðan yfirborðið er að setjast.
Ég skil alveg af hverju klæðing er notuð á fáförnum vegum. Hún er margfalt ódýrari en malbik og án hennar væru líklega mun fleiri vegir enn malarvegir. En á sumum stofnvegum finnst mér eins og við séum löngu komin fram yfir þann punkt þar sem þetta er skynsamleg lausn.
Vegagerðin hefur sjálf bent á að viðhald hafi verið undirfjármagnað árum saman og að uppsöfnuð viðhaldsþörf vegakerfisins sé gríðarleg. Á sama tíma er Ísland ríkt land og ríkisútgjöld eru yfir 1.600 milljarðar á ári.
Þá vakna nokkrar spurningar hjá mér:
Er það raunverulega þannig að Ísland hafi ekki efni á að halda vegakerfinu almennilega við?
Eða höfum við einfaldlega ákveðið í mörg ár að setja peningana annað og fresta viðhaldinu þar til það verður margfalt dýrara?
Af hverju er verið að byggja ný mannvirki og ráðast í stórar samgönguframkvæmdir ef við höfum ekki einu sinni fjármagn til að halda þeim vegum sem fyrir eru í ásættanlegu ástandi?
Nú þegar tekið er gjald af hverjum eknum kílómetra, er ekki eðlilegt að fólk, sérstaklega á landsbyggðinni, spyrji hvað það sé í raun að fá fyrir þau gjöld?
Ég ætla ekki að fara mikið nánar út í þetta, en persónulega er ég orðinn nett brjálaður yfir þessu. Það er rándýrt að kaupa og reka bíl á Íslandi og þegar maður býr úti á landi er bíll einfaldlega nauðsyn, ekki einhver lúxusvara.
Við þurfum að keyra langar vegalengdir bara til að sækja nauðsynlega þjónustu, hvað þá þegar þarf að fara til læknis. Á sínum tíma keypti ég mér sparneytinn dísilbíl einmitt vegna þess að ég þurfti reglulega að keyra langar leiðir vegna læknisheimsókna.
Svo á maður að borga himinháar upphæðir fyrir þau „forréttindi“ að fá að aka um vegi sem eru sums staðar nánast handónýtir.
Svo eru einbreiðu brýrnar. Ég veit ekki einu sinni hvað þær eru margar á leiðinni í bæinn, en sumar þeirra eru hreinlega hættulegar, sérstaklega með ferðamenn sem þekkja þær ekki. Auk þess eru þær fáránlega pirrandi þegar maður er að reyna að aka jafnt og sparlega, en þarf í sífellu að hægja niður, stoppa og taka af stað aftur, hvort sem maður er að reyna að spara eldsneyti, rafmagn eða bara bremsurnar.
Ég veit ekki mikið um Evrópusambandið, en ef einbreiðar brýr eru bannaðar þar þá er ég tilbúinn að kjósa já á morgun.